معروف‌ترین نقص‌های طراحی در صنعت خودرو

طراحی خودرو و قطعات مربوط به صنعت خودرو، یک تجارت بسیار پیچیده و مملو از بلایای احتمالی است. این واقعیت که تولیدکنندگان خودرو معمولا طراحی خودروهای تولیدی خود را به درستی انجام می‌دهند، یکی از شگفتی‌های دوره ما است. ولی خودروسازان گاهی در طراحی محصولات خود اشتباه می‌کنند، شاید به این دلیل که ایده بدی داشته‌اند یا ایده خوب آنها به نتیجه نرسیده است. در اینجا چند نمونه معروف از ایرادات طراحی در دنیای خودرو را عنوان کرده‌ایم.

آلفارومئو MiTo:
عملکرد چراغ‌ها: روشن کردن چراغ‌های خودرو معمولا به یک اقدام ساده نیاز دارد. در مورد آلفارومئو میتو راننده مجبور بود به داخل کامپیوتر سفری خودروی خود برود و حداقل هفت دکمه را فشار دهد و فقط هم باید در زمانی که خودرو ثابت بود، این کار را انجام می‎داد. خاموش کردن دوباره چراغ‌ها هم دقیقا معکوس همان روند بود. جالب اینجاست که همین دیوانگی را می‌توان در چندین مدل فیات نیز پیدا کرد. مطمئنا شرکت فیات حس خوبی داشت، زمانی که بعد از چند سال این سیستم را کنار گذاشت.

شاید خوشت بیاد

۸ تا از ارزان ترین خودروهای اسپرت کارکرده با افت قیمت وحشتناک اما جذاب برای خرید!

شرایط فروش فیدلیتی و ریسپکت بهمن موتور در شهریور ۱۴۰۵ اعلام شد + قیمت و جزئیات

آئودی TT Mk1:
تصادف: هنگامی که اولین نسل از آئودی TT در سال 1998 رونمایی شد، همه با طراحی آن شگفت زده شده بودند. با این حال، هنگامی که خودروها به جاده‌ها و خیابان‌ها آمدند، گزارش‌های زیادی مبنی بر تعداد غیرعادی تصادفات با سرعت بالا در این مدل منتشر شد. پاسخ شرکت آئودی به این مشکل، فراخوان کل خودروهای TT بود که در نهایت تجدید نظر در سیستم تعلیق، نصب اسپویلر عقب و افزودن تکنولوژی هندلینگ در این مدل، مشکل این خودرو را حل کرد.

سیتروئن C3 Pluriel
ریل سقفی: عبارت Pluriel یک کلمه فرانسوی به معنای جمع است. شرکت سیتروئن از این مدل برای تاکید بر این استفاده کرد که این مدل برگرفته از نسخه C3 سیتروئن می‎تواند در سبک‌های بدنه مختلف ساخته شود. یعنی با برداشتن ریل‌های سقفی C3 Pluriel که از بالای شیشه جلو تا بالای درب صندوق عقب امتداد داشتند، می‌توانستید آن را به نسخه کانورتیبل تبدیل کنید. متاسفانه جایی در خودرو برای حمل ریل‌های سقفی وجود نداشت، بنابراین باید آنها را در خانه رها می‌کردید. تازه باید می‌توانستید آب و هوای خوبی را برای بقیه روز پیش‎بینی و تضمین کنید، چون در غیر این صورت این خطر وجود داشت که کل فضای داخلی کابین خودرو از باران خیس شود. این خودرو در سال 2003 عرضه شد، زمانی که پیش‌بینی‌های آب و هوا بسیار کمتر از امروز قابل اعتماد بودند و حتی در آن زمان بدون وجود گوشی‌های هوشمند، گزارش هواشناسی بسیار کمتر در دسترس بود.

لینکلن MKC:
خاموش شدن موتور: خودروی کراس‌اور لینکلن MKC دارای یک دکمه برای روشن و خاموش کردن موتور و یک دکمه دیگر برای فعال‌کردن حالت اسپرت رانندگی بود. ظاهرا هیچ مشکلی در آن وجود ندارد، به جز اینکه دکمه اول دقیقا زیر دکمه دوم در روی داشبورد نصب شده بود. یعنی رانندگانی که می‌خواستند از حالت رانندگی اسپرت لذت ببرند، ممکن بود به طور تصادفی موتور خودرو را در حین حرکت خودرو خاموش کنند که قطعا اتفاق بدی برای یک راننده و ماشین او خواهد بود. شرکت فورد که لینکلن برند لوکس آن است، فراخوانی برای تغییر مکان دکمه استارت/ استاپ صادر کرد و مشکل خودروها را حل کرد.

مزدا RX-8:
درهای عقب: خودروی مزدا RX-8 به دلیل هندلینگ عالی خود، چندین سال مورد تحسین قرار گرفته بود، ولی به دلیل مصرف سوخت بالا و عملکرد ضعیف، مورد انتقاد قرار گرفت که همه آنها به دلیل موتور کوچک 1.3 لیتری روتاری وانکل (Wankel) آن ایجاد شده بود. در آن زمان به ندرت کسی به نقص طراحی آن اشاره کرده بود. خودروی RX-8 دارای چهار در جانبی بود که درهای جلو در گلگیر جلو و درهای عقب در گلگیر عقب لولا شده بودند. درهای قسمت عقب باز نمی‌شدند، مگر اینکه درهای جلو از قبل باز بودند و شرایطی وجود داشت که اگر در ردیف عقب خودرو نشسته بودید، ترک صندلی عقب بدون باز شدن در جلو غیرممکن بود!

مینی کلابمن Clubman:
در عقب خودرو در سمت اشتباه: خودروی مینی کلاب‌من زمانی که شرکت مینی در مالکیت بی.ام.و بود، به عنوان یک نسخه بزرگ‌تر و جادارتر از نسخه هاچ‌بک مینی‌کوپر طراحی شد. مدل فعلی این خودرو چهار در جانبی دارد، اما نسخه اولیه آن فقط سه در داشت. در تکی عقب Clubdoor نامیده می‌شد و در سمت راست خودرو قرار داشت که برای بازار کشورهای فرمان سمت چپ مانند آلمان و ایالات متحده صحیح بود. ولی برای کشوری مثل بریتانیا یا استرالیا که خودروها فرمان سمت راست بودند، محل نصب در عقب خودرو، اشتباه بود. در هر صورت تولید Clubdoor در سمت چپ بدنه تنها در صورتی امکان‌پذیر بود که شرکت MINI یک محل جدید برای درپوش مخزن سوخت پیدا می کرد و به همین دلیل از انجام این کار امتناع می‌کرد و به زحمت و هزینه آن نمی‌ارزید. بنابراین این خودرو بعدها به صورت چهار در تولید شد.

نیسان جوک Juke:
مرکز واژگونی: در بیانیه مطبوعاتی در مورد نسل اول جوک، شرکت نیسان ادعا کرد که ارتفاع مرکز واژگونی آن برای کاهش چرخش بدنه در سر پیچ‌ها، تا حد امکان پایین است. با این حال، تعداد کمی از روزنامه‌نگاران به طرز ناامیدکننده‌ای اشاره کردند که با پایین‌تر آوردن مرکز واژگونی بدنه خودرو، در واقع امکان چپ کردن آن افزایش می‌یابد. این امر می‌توانست به عنوان یک سو تفاهم از سوی دفاتر مطبوعاتی تعبیر شود، اما نیسان Juke واقعا به خاطر واژگونی بدنه‌اش به ویژه در مورد نسخه 1.6 لیتری توربوشارژ 187 اسب‌بخاری DIG-T قابل توجه بود که برای شرکت نیسان مشکل‌ساز شده بود. چون این خودرو به اندازه کافی سریع بود تا مشکل واژگونی آن، باعث ناهنجاری و عدم ایمنی خودرو شود.

پورشه 911:
موتور در مکان اشتباه: نصب موتور پشت محور عقب خودرو بهترین راه برای تضمین ناپایداری خودرو است، مگر اینکه راهی برای نصب آن بر روی سقف بیابید. شاید این امر برای خودروهای کوچک با توان خروجی کم، تا اندازه‌ای خوب کار می‌کرد و تا حدی روی پورشه 911 اولیه که در سال 1964 معرفی شد، صدق می‌کرد و باعث ایجاد مشکلی نشده بود. اما با افزایش قدرت خروجی خودروها و قوی شدن موتورها به ویژه با اضافه شدن توربوشارژ، خودروی پورشه 911 شهرت زیادی به دست آورد. برای پایان دادن به این معضل، شرکت پورشه در سال‌های اخیر با ساختن مدل 911 موتور وسط، کار بسیار خوبی برای به حداقل رساندن این مشکل انجام داده است، پیشرفتی که مورد انتقاد علاقمندان قرار گرفت.

فولکس واگن گلف R32:
توزیع وزن: هر دو نسخه تولیدی گلف R32 دارای یک موتور سنگین 3.2 لیتری V6 بودند که تقریبا به طور کامل جلوتر از محور جلوی خودرو نصب شده بود. مدل قبلی در جاده مستقیم سریع بود، اما هندلینگ خودرو در مسیرهای گرد و منحنی یا در سرپیچ‌ها دشوار بود. نسخه بعدی آن حداقل در جاده‌های هموار بسیار بهتر بود. اما در مسیرهای با ناهمواری‌های نزدیک به هم، هنوز هم عملکرد ناشیانه‌ای داشت. شرکت فولکس‌واگن نقص طراحی خود را با جایگزینی R32 با گلف R که دارای موتور سبک‌تر 2.0 لیتری توربوشارژ بود، برطرف کرد. شاید صدای فوق‌العاده موتور R32 متعلق به گذشته باشد، اما نسخه R برای رانندگی و هندلینگ بهتر است.

صفحه نمایش‌های لمسی: محبوبیت روزافزون تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمند منجر به این شد که مشتریان، خواهان صفحه نمایش لمسی در خودروها باشند. معایب صفحات نمایش لمسی به خوبی شناخته شده است، چون کار با این صفحات در یک وسیله نقلیه در حال حرکت ممکن است دشوار باشد و در مقایسه با دکمه‌ها و سوییچ‌ها، به توجه بیشتری نیاز دارد که منجر به حواس‌پرتی رانندگان می‌شود. علاوه بر این، گرافیک آنها امروزه به قدری پیشرفته شده که زمانی که باید با صفحه لمسی کار کرده و بر روی جاده روبروی خود تمرکز کنید، به راحتی می‌تواند حواس شما را پرت کند. شاید در آینده، این روند معکوس شود و در اوایل قرن بیست و یکم صفحه نمایش‌های لمسی به عنوان یک انحراف و نکته منفی برای خودروها در نظر گرفته شوند. مزدا یکی از تولیدکنندگان بزرگ خودروهای امروزی است که تا حد زیادی در برابر نصب نمایشگرهای لمسی در محصولات خود مقاومت می‌کند.